Dzięcioły nie przestały ani razu — ciche jezioro, świt wczesną wiosną

<p>Dzięcioły zaczęły, zanim skończyłem się rozstawiać, i nie przestały przez cały poranek. Ani jednej przerwy, którą mógłbym wskazać. Między stukaniem nad wodą pojawiały się i znikały kaczki — i tyle. Żadnej innej warstwy wartej wspomnienia.

Dotarłem nad jezioro przed wschodem słońca, sam. Zimno, ale pogodnie — kiedy ptaki się rozkręciły, na wodzie nie było już mgły. Dwa mikrofony ustawione poza kadrem: Zoom F3, Rode NT1, stereo, stała pozycja. Wziąłem książkę i śpiwór i przez wiele godzin się nie ruszałem. Szczerze mówiąc, to cały proces przy takiej sesji — rozstawiasz się, siedzisz, nie przeszkadzasz.

Jedna niedoskonałość: chciałem być na miejscu wcześniej. Nie byłem. Samo pierwsze światło — te dziesięć minut, zanim cokolwiek się odezwie — przegapiłem. Nagranie zaczyna się kilka minut po świcie, a nie na samej jego granicy. Pewnie tego nie zauważysz, ale ja tak.

To nagranie jest na poranki, kiedy głowa nie chce się zatrzymać i potrzebujesz czegoś, co po prostu toczy się w równym tempie. Dzięcioły się do tego nadają. Nie spieszą się</p>